شنای پروانه از شنای قورباغه؟ گرفته شده است. حرکت دست و ضربه پا از سریعترین روش شنا که کرال می باشد، گرفته شده است. از آنجاکه این نوع شنا به سرعت طرفداران زیادی در بین ورزشکاران پیدا کرد، تصمیم گرفته شد شنای پروانه به عنوان سبکی جدید شناخته شود. شنای پروانه، با ضربه های پای موجی شکل خود که شبیه دم دلفین می باشد، یک سبک شنای سرعتی می باشد. بر خلاف تصور بسیاری ها، می توان این سبک شنا را در سنسن کم به بچه ها آموخت. تنفس (دم) با خارج شدن دست ها از آب آغاز می گردد که در این حالت چانه کمی به جلو برده می شود و تنها سر بلند می شود و نه بدن.

تنفس (دم) در زمان وارد شدن صورت به آب، که همزمان است با عبور دست ها از خط شانه، به پایان می رسد. معمولاً تنفس پس از هر 2 حرکت کامل دست صورت می گیرد. بدن در طول مدت شنا حرکتی کشیده و موجی شکل با زاویه کم دارد. سر حالت عادی خود نسبت به ستون فقرات را حفظ می کند و نگاه به سمت جلو و پائین می باشد. در طول شنا، لگن و ران ها باید حتی الامکان بالا و نزدیک به سطح آب قرار داشته باشند. ضربه پا از پائین تنه آغاز می گردد، به طوری که حرکت به صورت موجی شکل از لگن به ران و ساق و انگشتان پا منتقل می گردد. به مفصل لگن و زانو زاویه زیادی داده نمی شود. حرکت پای این شنا انعطاف پذیر و بدون وقفه و شبیه ضربات شلاق می باشد. کف پاها کمی به سمت داخل خم می شود تا از انتقال ضربه مستقیم و غیر مواج از زانو جلوگیری شود. در هنگام ورود به آب، دست ها به اندازه عرض شانه از هم فاصله دارند و دست ها و شانه بدون ورود به آب به جلو کشیده می شوند و فوراً با عقب زدن آب شروع می کنند. در مرحله اعمال نیرو، کف دست ها با شتاب و کمی متمایل به بیرون، حرکت می کنند؛ در حالی که آرنج در جهت شنا کمی بالا آمده و قفل می گردد. بازوها به سمت بدن و کف دست ها از کنار باسن با شتاب و قدرت به عقب حرکت داده می شوند. دست ها تا کشیدگی کامل و خروج از آب با شتاب کامل حرکت می کنند. حال دست ها به صورت ریلکس از بغل ها و از روی آب تا جایی که امکان دارد به جلو پرتاب می شوند. حرکت هماهنگ پا، پائین تنه را در موقعیت افقی و نزدیک به سطح آب نگاه می دارد و بیشترین پیشروی در بین حرکات دست را تضمین می کند. در حین یک حرکت دست، دو حرکت پا صورت می گیرد. همزمان با ورود دست ها به آب، باسن بالا آورده می شود.

جهت یادآوری: 3 نکته اصلی شنای پروانه

ریتم حرکتی روان باید به صورت فشرده در بیرون از آب تمرین گردد، بدون مرحله سر خوردن پس از ورود دست ها به آب.

موقعیت کف دست ها و ساعد در داخل آب از طریق حالت خاص آرنج قفل می شود.

دست ها به صورت ریلکس تا جایی که امکان دارد به جلو پرتاب می شوند.

استارت: برای تمام استارت های از روی سکو دو حالت اولیه وجود دارد. در استارت جفت پا، شناگر با پاهای کمی خم بر روی سکوی استارت قرار دارد و انگشتان پا لبه سکو را می گیرند. در استارت دیگر (استارت دونده)، پای قوی تر کمی عقب تر و بر روی انگشتان پا قرار دارد. انگشتان دست لبه جلویی سکو را می گیرند، وزن رو به جلو و بر روی انگشتان پا انداخته می شود و سر کمی به داخل جمع می گردد. هنگام پرش، شناگر خود را به جلو پرتاب می کند و همزمان دست ها نیز به جلو پرتاب می شوند. لگن ابتدا به پائین و سپس به جلو حرکت داده می شود و زانو ها بیشتر خم می گردند. به محض اینکه ساق پاها در حالت افقی قرار گرفتند، پاها با فشار شناگر را به جلو پرتاب می کنند. در زمان پرواز، بدن در حالت افقی در هوا قرار دارد، در حالی که دست ها به سمت محل ورود به آب نشانه رفته اند. بدن هنگام ورود به آب در حالت کشیده می باشد و دست ها، بدن و پاها در یک محل و با زاویه کم وارد آب می شوند، بدون اینکه آب زیادی به اطراف بپاشد. پس از ورود به آب، سر و دست ها، بدن را به حالت افقی هدایت می کنند، تا از رفتن بیش از حد به عمق جلوگیری گردد. در مرحله زیر آب، سرعت از طریق ضربات سریع و کوتاه پا، بالا نگاه داشته می شود. در پایان مرحله سر خوردن، شناگر به سطح آب نزدیک می شود، به طوری که با اولین حرکت دست پروانه، سر و شانه از آب خارج می شوند.

برگشت (چرخش): شناگر بدون کاهش سرعت به سمت دیوار شنا می کند. دست ها همزمان با دیوار برخورد می کنند و آرنج ها کمی خم می شوند. پاها با سرعت زیاد زیر بدن خم می شوند. همزمان یکی از دست ها از زیر آب به جلو حرکت می کند، به طوری که بدن در مسیر شنا قرار گیرد. کف پاها در حالت مایل به صورت موازی روی دیوار قرار می گیرند. دست دیگر از بالای آب در مسیر شنا پرتاب می شود. پاها با فشار به دیوار، شناگر را به جلو پرتاب می کنند و بدن ار حالت مایل به حالت سینه می چرخد. ضربات کوتاه و سریع پا باعث بالا نگاه داشتن سرعت در مرحله زیر آب می شوند. با اولین حرکت دست، سر و شانه با زاویه کم از سطح آب خارج می شوند.